حدیث اشک | اشعار اهل بيت (ع)

چنان به هیئتتان دلم گره خورده

که بر ظواهر دنیا  کمی دلم خوش نیست

همیشه جای رقیه ست پای گهواره

و طفل را به بغل گاه جای گهواره ...

شروع میشود اینسان صدای گهواره :

ارث زهرا صورت نیلوفری زینب است

هرچه دارم از دعای مادری زینب است

حضرت زهرا خودش آئینه دار زینب است

حضرت زهرا همیشه بی قرار زینب است

تیغ در دستش ندیده هیچ کس در عالمین

چون که عباس دلاور ذوالفقار زینب است

حالا اجازه هست شکایت کنم پدر

تا دولب با مدح طفل این حرم وا می شود

آسمان با احترامش تا کمر   تا می شود

کودک این خانواده عالم آرا می شود

منجیِّ روز حساب هیاتیها می شود

وقتی به عشق ِ عشق لبم باز می شود

هر لفظی از نوشته ام اِعجاز می شود

حالا قلم به روی ورق آمده فرود

روی لب مقرَّب رب آمده درود

شعری برای ماه رجب دست و پا کنید

دل را پر از ترنُّم  ِ یا ربَّنا کنید

آئینه وار خوبیُّ و بد را جدا کنید

توشه برای روز مبادا سَوا کنید

باده را تا آخرش سر می کشم

آسمانی می شوم پر می کشم

همچو مِی می خواستم یک دل شوم

مهربون آقا کجائی

نازنینم کی میائی 

یه دروغ کوچیک آقا

مردم از غم جدائی

نهمین نوح رسیده است شود سرور شهر

با همین عمر کمش سایه شود بر سر شهر

نهمین نور دمیده است زمین بی تاب است

پسر حضرت ارباب خودش ارباب است

نام تورا در دفتر خاتم نوشتند

هادي نسل حضرت آدم نوشتند

ما راه و رسم نوكري را برگزيديم

چونكه شمارارهبر عالم نوشتند

خورشید و ماه آینه ی دیگر علیست

 هفت آسمان به حلقه انگشتر علیست

آه ای جوان بیا به حسن اقتدا کنیم

زیرا که این امام علی اکبر علیست

دیدمت در بین گودالی و غمگین می شوی

در میان حوض خون رفتی و رنگین می شوی

گاه زیر چکمه ها هستی و سنگین می شوی

گاه با سرنیزه ها بالا و پائین می شوی

باز وقت عاشقی شد باز درها باز شد

مهربانی خدا بر بندگان احراز شد

بندهء بیچاره با دست کریمی ناز شد

از عشق حسین بن علی دلشادیم

عمریست به پای حضرتش دل دادیم

ویرانه ی دل زعشق او شد آباد

ما اهل دلیم ،اهل حسین آبادیم

حرفی بزن سکوت دوای تن تو نیست

این جا به کنج خانه که جای تن تو نیست

پیراهنت گشاد شده یا تو لاغری؟

شاید که این لباس برای تن تو نیست

درد كمر تمام توان مرا گرفت

اين زخم سر قرار و امان مرا گرفت

بابا سرم هنوز كمي تير مي كشد

دستي رسيد و روح و روان مرا گرفت

مثل گيسوي در همت ديدم

ناگهان پيكر تو در هم شد

نانجيبي به قصد كشتن تو

از روي اسب سمت تو خم شد

بدنت روي خاك صحرا بود

دور تا دور تو پر از نامرد

نه فقط شمر هر كس آنجا بود

از سر حرص زخمي ات ميكرد

شاعر: محمد حسن بيات لو

برگرد ای مسافر تنهای جاده ها

زیرا به دست توست تمام اراده ها

برگرد از سفر که ببینی به چشم خویش

تلخی روزگار همه خانواده ها

عاشقی دردسری بود نمیدانستیم
حاصلش خون جگری بود نمیدانستیم
پرگرفتیم ولی باز به دام افتادیم
شرط ، بی بال و پری بود نمیدانستیم

ای که فقط تویی ما را ارباب

مفتون شمایلت همیشه مهتاب

من آرزویم*ضریح نو*دیدن توست

در این شب آرزو دلم را دریاب

شاعر : مهدی انصاری

ماه رجب پدیدار و

دارم به دل ذکر نجوا

حال خوشی دارم اما

لبریزم از اوج غم ها

ما کشته ی یک گوشه ی ابروی حسینیم

جان داده اگر حضرت دادار به این جسم

از بهر همین بود که ره پوی حسینیم

چشم می بندی و بغض کهنه ات وا می شود

تازه پیدا می شود آدم که تنها می شود

دفتر نقاشی آن روزها یادش بخیر

راستی! خورشید با آبی چه زیبا می شود

از عرش ندا آمده أین الرَّجبیُّون

پیغام خدا آمده أین الرَّجبیُّون

شفّافیِّ آئینه ی این سینه خدائیست

مصراع به مصراع من اینبار رضائیست